غزل شمارهٔ ۵۹۷۲

برداشت: چو درختان در پاییز به خاطر برک‌های زرد و ریخته‌شان، شاخ و برگ‌هایش مثل دست‌های سخاوتمند می‌ماند که از زیبایی سرشارند و در این حال، ثروت واقعی زمین در زیر این لایه‌ی زرد پنهان شده است.

برداشت: در میان درختان مانند نخل، آتش شعله‌ور شد و نور آن مانند فانوس بر دیوار باغ افتاد، در حالی که نشانه‌های پاییز در محیط دیده می‌شود.

برداشت: اگر در بهار آب از روی باغ می‌ریزد، به یقین در پاییز آتش از چهره‌ی گلستان می‌چکد.

برداشت: اگر آفتاب بهار از زردی برگ‌ها نمایان شود، هر برگ مانند ستاره‌ای خوش‌یمن و درخشان جلوه می‌کند که تحت تاثیر خزان قرار دارد.

برداشت: هرچند که نمی‌توان با قلم زیبا و نگارین مشکلات را حل کرد، اما از دل‌های آشفته و خسته از فصل خزانی، صد مشکل باز شده است.

برداشت: وقتی ابرها مانند موجودی افسونگر بال و پر رحمت خود را گشودند، شهر زرین سلیمان به باغی سرسبز تبدیل شد و از خزان رهایی یافت.

برداشت: چند روزی از بهار گذشت و زمین پر از برگ‌های سبز و شاداب شد، اما به زودی این شادی و زیبایی با خزان و خشک‌سالی جای خود را خواهد شد.

برداشت: خاکی که به خاطر تلخی و افسردگی به نظر تاریک می‌رسد، در حقیقت مانند قلبی است که به نقره شباهت دارد. اما وقتی که لبخندی از بهار بر آن نقش می‌بندد، به زیبایی زر می‌درخشد و تغییر می‌کند.

برداشت: برگ‌ها به خاطر شادی و سرزندگی‌ که دارند، به رقص و حرکت می‌پردازند و به همین دلیل درخت سرو نزدیک است که در فصل خزان، پایکوبی کند.

برداشت: دلِ پاک و بی‌آلایش انسان‌ها، گاهی از جمعیت و شلوغی اطراف خود فاصله می‌گیرد و در سختی‌ها، بی‌خود و بی‌جهت، خود را از دیگران جدا می‌بیند، هرچند که در دوران غم و ناراحتی، مانند پاییزی که درختان را پریشان می‌کند، هنوز هم در کنار آنهاست.

برداشت: وقتی که درختان بی‌برگ می‌شوند، چگونه می‌توانم فراموش کنم آن لحظات زیبا را؟ من که در بهار بیش از همیشه محبت و خوبی را از پاییز تجربە کرده‌ام.

برداشت: مردم بی‌برگ که از نابودی نمی‌ترسند، مانند چراغی که در صبحگاه به آرامی می‌درخشد، دوباره جان می‌گیرند و زنده می‌شوند حتی اگر در فصل خزان باشند.

برداشت: اگر باغبان از سردی پاییز ناامید شود، نباید انتظار داشته باشد که در دل آزاد ما، همچون سرو، انقلابی شکل بگیرد.

برداشت: فصل بهار با حال و هوای عاشقانی که در اندیشه‌های خود غرق شده‌اند هماهنگ نیست. ذهن من مانند پاییز به آرامش نمی‌رسد.