غزل شمارهٔ ۵۹۶۶

برداشت: خضر در اینجا به زمین می‌نشیند و از شرم و ناتوانی من به حالت خاک در می‌آید. من چه کسی هستم که تیغ او به خون من برسد؟

برداشت: نگاه و ناز او باعث نمی‌شود که دلش از آزار دیگران احساس پشیمانی کند. آیا زبان‌اش می‌تواند از عمق این تیرگی‌ها رها شود؟

برداشت: تلاش کن که عمل‌هایت بیشتر از حرف‌هایت باشد؛ مانند تیغ که از ماهیت خود برمی‌خیزد، صرفاً به کلام اکتفا نکن.

برداشت: هر کسی که با دقت و حوصله به مسائل فکر کند و در مورد آن‌ها عمیقاً تأمل نماید، می‌تواند حقیقت‌های ارزشمندی را کشف کند و به بیان درآورد.

برداشت: ذات واقعی انسان به گونه‌ای است که نیازی به ادعاهای توخالی ندارد؛ مانند دانه‌ای که تنها یک قطره آب برای نشان دادن ارزش خود کافی است.

برداشت: هر کسی که به خاطر شرم و خجالت از گفتن اشتباهاتش پرهیز کند، در واقع از آدمیت و مروت دور شده است.

برداشت: گلی که از خار به وجود آمده، به دلیل آتش سوزانی که آن را پرورش داده، در سایه محبت خاموشی زندگی بهتری دارد.

برداشت: کشتی به خاطر امواج خطر همواره در حالت لرزش است و آرامش از دلش رفته و در نتیجه بی‌ثبات شده است.

برداشت: هر کسی که در زندگی خود صحبت و بیانش کم است و از حوادث دوری می‌کند، مانند آب گوهری است که از امواج ایمن مانده و کمتر تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

برداشت: مانند برگی که به خاطر میوه‌ی نهفته درونش، پنهان می‌شود، من نیز در شکرگزاری نعمت‌های خداوند غرق هستم و هر زبانی به این نعمت‌ها سخن می‌گوید.

برداشت: برای اینکه زیبایی و شیرینی گفتار آن بهشتی را از دست ندهی، آن را به زبان نیاور؛ زیرا ممکن است که زیبایی و خوشی آن، در کلام تو کمرنگ شود.

برداشت: سبزه‌ی تازه و دلپذیر به زیبایی توصیف می‌شود و طوطیان با لحن شیرین خود، شیرینی کلام را به زمین می‌پاشند.