غزل شمارهٔ ۵۹۶۵

برداشت: این خاک با گذشت زمان از عزیزان خالی شده و هیچ‌کدام از نسل‌های آینده نتوانسته‌اند جایگزین آنها شوند.

برداشت: دنیا از انسان‌های خوشبخت و سعادتمند خالی شده و در نتیجه فقط چند استخوان از پرندگان خوشبخت باقی مانده است.

برداشت: جز سنگ قبرهایی از شخصیت‌های بزرگ، چیزی بر زمین باقی نمانده است و تنها ردپای چند نفر از کاروان زندگی به جا مانده است.

برداشت: زیر آسمان، کسانی که به راه راست می‌روند، هرگز آرامش و آسایش ندارند. مانند تیری که از کمان خارج می‌شود و هدفش را دنبال می‌کند، آن‌ها نیز در جست‌وجوی هدف هستند.

برداشت: هر کسی که به دنیای وجود قدم می‌گذارد و از نور جواهرات روشن بهره‌مند می‌شود، در نهایت به حالت بی‌نفس و عدم بازمی‌گردد.

برداشت: ما از این زندگی کوتاه خسته شده‌ایم. وقتی خضر، که نماد زندگی جاودان است، به زندگی عادی و موقت تن داد، من حیران شدم که چرا او این انتخاب را کرده است؟

برداشت: در گذشته مردم بر افرادی که از دنیا رفته بودند غمگین بودند، حالا در زمان ما آنها که هنوز زنده‌اند، به خاطر ماندن در این دنیا افسوس می‌خورند.

برداشت: انگار مردم در خواب غفلت و ناآگاهی هستند و به مستی این وضعیت دچار شده‌اند. آیا این زمان نیست که پیش از اینکه دیر شود و مرگ فرا برسد، از این خواب سنگین بیدار شوند؟