غزل شمارهٔ ۵۹۶۳

برداشت: ما هدیه‌ای از کوه طور داریم که به خاطر نور آينه، با خود گرد و غبار هم داریم.

برداشت: با وجود اینکه گلی در دست نداریم، اما دلمان پر از احساس و زیبایی است که مانند چوب خاری در دل یک بوته نهفته است.

برداشت: بهار و زیبایی مثلاً باید حفظ شود، حتی اگر فصل خزان باشد. پس بیل و کاهو را به زمین بزنید تا زیبایی لاله‌ها و گل‌ها را از دست ندهیم.

برداشت: در دل ما چنین فضای جدیدی وجود دارد که می‌توانیم نوشته‌ای نو و زیبا را به جا بگذاریم، اما در عین حال، همچنان نشانه‌هایی از گذشته و تجربیات قبلی داریم که در قلب‌مان باقی مانده است.

برداشت: ما با دل صاف و شفاف خود، به تمام دنیا تعلق داریم و همچون خورشید، پیام و نوری خاص به جهان می‌بخشیم.

برداشت: هرچند که در انبار ما چیزی برای نشان دادن نداریم، اما هنوز توانایی و قدرتی برای پیشرفت و حرکت داریم.

برداشت: اگر تیغی از لب تشنه‌ات جاری باشد، آماده‌ایم جان مشتاق خود را فدای تو کنیم.

برداشت: از زیبایی‌های ما همگان می‌گویند و به خاطر این زیبایی‌ها از آنها سپاسگزاری می‌کنیم.

برداشت: آه، ما همواره در حال تغییر و ناپایداری هستیم، مانند گویای بر آینه که تصویری شفاف و زیبایی دارد، اما هر لحظه ممکن است تغییر کند.

برداشت: گل زیبای ما رنگ و لعابی دارد و ما به چشم لاله‌ای که مانند دختری عفیف و زیباست، توجه داریم.

برداشت: دل ما همچون گردابی است که به ساحل نمی‌رسد، ما مانند موجی نیستیم که به کناری برسیم و آرام بگیریم.

برداشت: ما humble و خاکی هستیم، بنابراین از ما روی بر نگردانید زیرا تنها چیزی که در چشم ما هست، غباری است که از خاک به ما رسیده.