غزل شمارهٔ ۵۹۶۲

برداشت: تمامی اشک‌هایم، تمامی آه‌هایم، تمام دردم و تمامی سوز و گدازم به خاطر این است که چرا چراغ وجودم از آن چهره نورانی نشد.

برداشت: برای توی بی‌تابی نکن، خودت را نسوزان. من آن‌قدر از خودم دور شده‌ام که حتی یافتن نشانی از خودم هم دشوار است.

برداشت: اینکه همیشه از شراب خوش‌طعم پر است، به این خاطر است که چون لاله پژمرده می‌شود، من نیز دلتنگ و غمگین هستم.

برداشت: هر چند بستر و مکان خواب من مانند سنگ سخت است، اما آب زندگی و نشاطی که به من می‌رسد، همانند آبی است که از سرچشمه خورشید می‌جوشد.

برداشت: دل افسرده‌ام به هیچ وجه با شراب روشن شاد نشد، مگر اینکه صدای شعر همانند شعله‌ای باشد که چراغم را زنده کند.

برداشت: از شدت درد و رنج من، چهره زندگی در فصل خزان رنگ و رونق خود را از دست داده است. در واقع، ناراحتی و اندوه من بر زیبایی فصل خزان تأثیر گذاشته و آن را بی‌روح کرده است.