غزل شمارهٔ ۵۹۶۱

برداشت: تعجبی ندارد اگر کسی دلش نسوزد، زیرا من به درد و رنجی نرسیده‌ام که دیگران بتوانند به آن برسند.

برداشت: به نظر می‌رسد که ارزش من به خاطر عشق عزیزم بیشتر از ارزش واقعی‌ام است، چرا که هیچ دلی مانند من که همچون جواهر می‌درخشد، وجود ندارد.

برداشت: من و بدون حجاب بودن، چه تصور نادرستی است! چون اگر به دل من بیایی، دیگر دور قلبم نخواهم گشت.

برداشت: دل من به خاطر روزگار سیاه و سختی‌هایی که دارم، مثل سنگی داغ می‌سوزد، زیرا نتوانستم از لب‌های تو آب بنوشم، مثل سبزه‌ای که از آب می‌خورد.

برداشت: گلی که بر چهره‌ام نشکفته و رنگین نیست، نشان از دردی عمیق دارد. دل من مانند تکه‌های پاره پاره است، همانند اهدافی که به رنگ‌های سرخ و زرد تقسیم شده‌اند.

برداشت: نمی‌توانم دامنم را از غبار زندگی‌ام پاک کنم، زیرا سنگینی و بار سنگین گذشته‌ام مثل خطی از گرد و غبار، همه جا حضور دارد.

برداشت: فکرم به حدی مشغول و غرق در افکار و خیالات خود شده است که نمی‌توانم به راحتی به دیگران و دنیای اطرافم توجه کنم. به قدری عمیق در خیال خودم هستم که نمی‌توانم به واقعیت‌ها نزدیک شوم.