غزل شمارهٔ ۵۹۵۹

برداشت: من در کلام خود صدایی ندارم و تفکری از غم و اندوه در من وجود ندارد.

برداشت: در آسمان، مانند تیری که از کمان رها شده است، به پرواز درآمده‌ام و در این حال از آزادی بی‌بهره‌ام.

برداشت: هرگز نمی‌توان با دل دیگران بازی کرد، هر کجا که بی‌احساس و بی‌توجهی ببینی، بهانه‌ای برای افکار و احساسات خود پیدا می‌کنم.

برداشت: من فردی ضعیف هستم که مانند چشمی که در پر کاه پنهان شده، نتوانسته‌ام پرواز کنم و به اوج برسم.

برداشت: چگونه می‌توانم با تو صحبت کنم؟ تو بیرون می‌روی و من درون خودم مشغول می‌شوم.

برداشت: نمی‌توانم راز گرانبهایم را پنهان کنم، مانند جواهر که در پس پرده نمی‌تواند مخفی بماند.

برداشت: هرچند که در طول زندگی‌ام درس‌های زیادی را فرا گرفتم، اما هنوز هم به موفقیتی که می‌خواستم نرسیدم و شانس خوبی نداشتم.

برداشت: مانند سرو آزاد و استوار از زمین تا آسمان درخشش و زیبایی‌ام را جشن می‌گیرم.

برداشت: من آن روح شاداب و پاکی هستم که در دنیای ادب هرگز صدای آتشینم را نشنیده‌اند.

برداشت: من دلی پر از ناله و غم دارم و اگر مانند نای خوش‌صدا بودم، این درد را بیان می‌کردم.

برداشت: مهم نیست که دریا چه کاری می‌تواند انجام دهد، زیرا من با تلاش و کوشش خودم، تنها به دنبال پر کردن کاسه‌ام و تهیه نیازهایم هستم.

برداشت: همان‌طور که زنگ جرس مسافران را به مقصدشان راهنمایی می‌کند، صدای من نیز افرادی را که در گرد راه مانده‌اند به مقصد می‌رساند.

برداشت: مدت زیادی در قفس مانده‌ام و احساس پروازم را فراموش کرده‌ام.