غزل شمارهٔ ۵۹۵۸

برداشت: من از آن زلف، حتی یک مو هم جدا نیستم و از این دام افکار، آزادی و رهایی نمی‌یابم.

برداشت: من به دنبال مفهومی عمیق و دور از دسترس هستم که حتی واژه‌های آشنا نمی‌توانند آن را بیان کنند.

برداشت: در این باغ، من همچون پرنده‌ای بی‌فکری هستم که هدفی مانند تیر و نقطه‌ای مشخص برای پرواز کردن ندارم.

برداشت: من مانند موجی هستم که در دل دریا در حال حرکت است و از اینکه هیچگونه حمایتی برای پیشرفت و نجات دارم، شکایت می‌کنم.

برداشت: به خاطر نرمی و لطافتی که پیدا کرده‌ام، مثل مومیایی شده‌ام و از سنگین و سختی ملامت و سرزنش دیگران رهایی ندارم.

برداشت: چهره تازه و زیباي من مانند سرو است و من همچنین هیچ اندوه و غمی از ناتوانی و بی‌پولی ندارم.

برداشت: من از مسیری حرکت می‌کنم که در آن احساس بیگانگی می‌کنم، چون از خوشبختی و آشنایی با دیگران بهره‌ای ندارم.

برداشت: اگر نتوانم دل دیگران را شاد کنم، سعی می‌کنم با کلام خوش و زیبا، لحظه‌هایشان را بهتر سازم.

برداشت: من در این محفل بی‌نیاز و راضی هستم، چون دیگران احساس نیاز و گدایی قلبی را ندارند.