غزل شمارهٔ ۵۹۵۵

برداشت: من در میدان نبرد با چهره‌ام به چین و چروک‌هایم اشاره می‌کنم، مانند این که سنگ را از بغل خود به پرتاب می‌زنم.

برداشت: می‌خواهم با نرمی و زبان شیرین، دشمنان را به دوستی بکشانم و از دل تیره و تلخ آنها، ش sweetness به در آورم.

برداشت: من از سخنان تند رقیبانم دلسرد نمی‌شوم و همچون آینه، سینه‌ام را در برابر سختی‌ها و چالش‌ها باز می‌کنم.

برداشت: خار مغیلان به دلیل درد ناشی از زخم، به دستم چنگ انداخته است و این گره‌ای که در ناخن پلنگ به وجود آمده را باز می‌کنم.

برداشت: من در دنیای فقر مانند ماهی در زیر این ریگ‌های روان احساس می‌کنم، اما نمی‌خواهم به مانند نهنگی که دهانش را به‌خاطر حرص باز می‌کند، دچار طمع شوم.

برداشت: من که دل شاداب و سرزنده‌ای دارم، دیگر چه زمانی می‌توانم از جام‌های سرخ رنگ نوشیدنی بی‌نصیب بمانم؟