غزل شمارهٔ ۵۹۵۴

برداشت: جانم از غم سوخته است و راهی برای تسکین درد ندارم. داغ دل من مانند لاله‌ای است که فتیله‌ای برای روشن کردنش ندارم.

برداشت: عزم و اراده‌ی من به اندازه‌ای بالا رفته که دیگر از این گروه هیچ انتظاری ندارم، و مثل سنگی بر سرم افتاده‌اند.

برداشت: آینه‌ای که از آب ساخته شده، هیچ جلوه و پس‌زمینه‌ای ندارد. دل ساده‌ام به هیچ ترفند و فریبی وابسته نیست.

برداشت: اراده و تلاش درونی انسان باعث ایجاد و شکل‌گیری هر چیزی می‌شود، اما من اگر ابزار و وسایل لازم را نداشته باشم، نمی‌توانم به مانند دیگران عمل کنم.

برداشت: هیچ مشکلی حل نخواهد شد و از هیچ چیزی نمی‌توانم انتظار داشته باشم، چون به زحمت در برابر محبت و کمک دیگران نباید امیدوار باشم.

برداشت: چشم من از زیبایی‌های دنیا سیر شده است، صائب، اگر در نظرم از زیبایی چیزی نمی‌بینم.