غزل شمارهٔ ۵۹۵۳

برداشت: من طاقت دیدار آن معشوق را ندارم و دامم به اندازه‌ای نیست که بتوانم به خوبی او را به دام آورم.

برداشت: عشق من مانند گوهر گرانبهایی است که در عمق دریا وجود دارد و در آسمان نمی‌توان آن را یافت.

برداشت: گفتگوی من درباره عشق دلپذیر و خوشایند است و من از باده‌ای روحانی نوشیده‌ام که بی‌اثر و بی‌خمار است.

برداشت: حسرت و احساسات عمیق در دلم وجود ندارد؛ دیگر از من کلامی پرشور و آتشی نمی‌جوشد، زیرا آتش درونم را خاموش کرده‌ام.

برداشت: در مسیر خوشی و عشق، به خاطر شور و هیجانم، هیچ اختیاری از خود ندارم و انگار در این دنیای پر از احساس، بی‌دست و پا هستم.

برداشت: دست و پایم از کار و فعالیت خسته و بی‌رمق شده است. مثل صائب، به هیچ کاری علاقه‌ای ندارم.