غزل شمارهٔ ۵۹۵۲

برداشت: من توانایی تحمل ارتباط با آن معشوق را ندارم و به اندازه‌ای که نیاز دارم، امکانات برای به دست آوردن او ندارم.

برداشت: حبابی که به اندازه‌ی یک پیمانه است، در دریا گنجایش ندارد. در راه او، من انتظار ندارم که چشم به راه کسی باشم.

برداشت: من به پیام‌های بی‌احساس نه امیدی دارم و نه انتظار خوبی از آن لعل درخشان و زیبا که آرزویش را دارم.

برداشت: صورت تو مانند آفتاب درخشان است و من جز دو چشم تو، رنگ دیگری برای زیبایی نمی‌شناسم.

برداشت: من نمی‌توانم تحمل کنم که در برابر زیبایی محبوبم قرار گیرم، چون قدرت من در برابر این همه زیبایی کافی نیست.

برداشت: هرچند که در زیر نور خورشید رنگ و لعابی زیبا گرفته‌ام، اما از آن زیبایی و تنوع در درون خود ندارم.

برداشت: من از احساسات عمیق درونم به شدت تحت تأثیرم و هیچ انتظاری از روزهای خوشی که ممکن است بیفتند، ندارم.

برداشت: درخت نخی را دیده‌ام که در پاییز، دیگر برگ و نشانی ندارد و نمی‌تواند در چمن‌های خشک زندگی کند، زیرا من هم در این روزگار بی‌بارش هیچ جایی برای ماندن ندارم.

برداشت: شراب و می، به من هشیاری و آگاهی بخشیده است و نه ساده‌زیستی و دینداری. من هیچ کمبودی در خمار و مستی ندارم و هر چه هست به اندازه است.

برداشت: کافر جنگجو هرگز از جنگ سیر نمی‌شود و من از محبوبم انتظاری برای صلح ندارم.

برداشت: پر طوطی مانند یک آینه زینت یافته است و من از خط سبز او در دل خود هیچ غباری احساس نمی‌کنم.

برداشت: چهره‌ی زیبای من مثل خورشید است، ای صائب، اگرچه لباسی زینتی و زرنگار بر تن ندارم.