غزل شمارهٔ ۵۹۴۹

برداشت: چون چشمش مانند بلور است و بسیار صاف و زیباست، هرچند او را با دقت می‌بینم، ولی به خاطر خجالت از زیبایی‌اش در پس پرده شرم به سر می‌برم.

برداشت: از بوی زلف کسانی که خوشبو هستند، فکر و ذهن من به هم ریخته می‌شود، چون آن رشته از عطر خوش را در دل خود می‌یابم.

برداشت: این بیت بیانگر این است که من به تنهایی و بدون اتکا به دیگران، با تلاش و زحمت خود توانسته‌ام از منابع و تجربیات دیگران بهره‌برداری کنم. به عبارت دیگر، به سختی در زندگی تلاش کرده‌ام و هیچ نیازی به آن‌چه دیگران به من داده‌اند ندارم.

برداشت: من همچون یک پرگار با پای آهنین، هر چقدر که تلاش می‌کنم به دور خود بچرخم، در گام اولم باقی می‌مانم.

برداشت: گفتی بمیر تا دوباره به تو زندگی دهم، ای روح بخش عالم! در حال حاضر من مرده‌ام!

برداشت: رازهایی که در دل دارم، با پاکی و روشنی همانند آب، به آسانی از پیشانی‌ام قابل خواندن است.