غزل شمارهٔ ۵۹۴۸

برداشت: با وجود اینکه من هیچ‌گونه نسبتی با زندگی دیگران ندارم، اما همیشه در دل خود از برخوردها و رفتارهای آنها ناراحت هستم.

برداشت: کسی که خود را گم کرده، باید به جستجوی خودش برود و از انتظار و توجه دیگران فاصله بگیرد.

برداشت: امیدواری مردم به چیزها در واقع نشان از ناامیدی است؛ پس مراقب باش که در میان مردم امیدی نداشته باشی.

برداشت: اگر از آب موجود در جویبار حذر نکنی، ممکن است دچار مشکل شوی؛ پس زبانت را از لمس کردن این آب دور نگه‌دار و مواظب مردم اطرافت باش.

برداشت: با کردار و عمل خود، پایه‌های ارزش‌هایت را محکم حفظ کن و نگذار که احساسات خام و ناپخته‌ات باعث غرور یا شرم تو در نزد دیگران شود.

برداشت: در زیر فشار و سختی دائم، از خجالت خود خون می‌خورد. هر کس که به ظاهر خوشحال و معصوم به نظر می‌رسد، در واقع به خاطر شرم از دیگران، احساس خجالت می‌کند.

برداشت: در نظر کسانی که همیشه عیب‌جویی می‌کنند، هیچ چیز بهتر از فرش نیست که نماد راحتی و زیبایی است. آن‌ها به جای دیدن زیبایی‌های دیگر، فقط به عیب‌ها و نقص‌ها نگاه می‌کنند و نمی‌توانند جنبه‌های مثبت را ببینند. این افراد به گونه‌ای هستند که فقط به نقص‌های موجود در اطراف خود توجه می‌کنند و توانایی دیدن خوبی‌ها را از دست داده‌اند.

برداشت: از تماشای لاله و گل دل خوش نمی‌شود، این شور و نشاط تنها از وجود مردم و ارتباط آنهاست که به باغ و بهار معنای واقعی می‌بخشد.