غزل شمارهٔ ۵۹۴۷

برداشت: ساقی از جام مستی به من نوشاند، در حالی که من پرستنده خدا بودم و از پیروان بت‌ها دوری می‌جستم تا به خودم لطمه نزنم.

برداشت: این بیت به این معناست که مدتی در مسیر امن و بی‌خطر پیش رفته‌ام، اما حالا که از راه درست منحرف شده‌ام و مرتکب گناه شده‌ام، دیگر از شر وسوسه‌های شیطانی در امان نیستم.

برداشت: ساقی و شراب من به قدری فراوان بود که در روزی که نوازنده نوا می‌زد، هر لحظه از دل و جانم جریان می‌یافت.

برداشت: از زمانی که عشق او به من روی آورد، وجود من از حالت عدم خارج شد و به تازگی و شادابی تبدیل گردید. هر چیزی که بر خود بسته بودم، همچون احرامی که به دوش می‌اندازند، در برابر این عشق احساس می‌شود.

برداشت: من با دستانی که در اختیار دارم، به اندازه‌ای مست و سرخوش هستم که انگار تمام جهان مال من است و در حالتی بی‌خیالی به سر می‌برم.

برداشت: از وجود خودم مرا رها کن، تا چه زمانی باید در این مکان آشفته، بین حالت مستی و هشیاری در نوسان باشم؟

برداشت: در زیر فشار صحبت‌های سنگین و دشوار دیگران، تنها گوشه دل خود را برای آرامش و راحتی انتخاب کردم و در هر جایی که نشستم، به جز آن، درگیر مشکلات و سخنان سخت دیگران بودم.

برداشت: من ارتباطم را با عشق و محبت قطع کردم، از زمانی که صائب با کلام شیرینش زلف سخن را به دست من سپرد.