غزل شمارهٔ ۵۹۴۶

برداشت: چشم‌گشایی از سوی مردم دست نیافتنی است، من در جمع افرادی که علم و دانش ندارند، خاموشم و مانند کتابی بسته و بی‌صدا هستم.

برداشت: در سرزمینی که هیچ نشانی از من وجود ندارد، چه گناهی مرتکب شدم؟ که از هر طرف، مرا در چنگال عقابی گرفتار کردند.

برداشت: با وجود اینکه کشتی من به سرنوشت سختی دچار شده و امیدی به بازگشت ندارم، اما هنوز یک تشنه از دروغ و فریب حیرت‌انگیز زندگی به دور است.

برداشت: در حالتی از اتحاد کامل غرق شدم و محو شده‌ام. من همچون حبابی هستم که از مسیر مشخصی سردرگم شده‌ام.

برداشت: زهد و پارسایی خشک و بی‌روح دارد، در حالی که من از آب حیات سیراب می‌شوم. البته این در حالی است که ظاهرم ممکن است گیاهی بی‌فایده به نظر بیاید، ولی در واقع از سرچشمه‌ای اصلی و ناب سیرابم.

برداشت: وقتی که مانند ماه نو humble و فروتن باشم و در کنار خاکیان رفتار کنم، حتی اگر به دلیلی با شکوه و عظمت شوم، همچنان این تواضع را حفظ می‌کنم.

برداشت: دل من هرگز آرام و بی‌دغدغه نبوده است؛ همیشه در آتش عشق سوخته و درگیر دردهای آن هستم.