غزل شمارهٔ ۵۹۴۵

برداشت: در سینه‌ام از امید چیزی باقی نمانده و مانند زمین خشک و بی‌حاصل هستم. مانند ستاره‌ای که از بین رفته، دیگر به فصل نویدبخش بهار هم چشم دوخته‌ام.

برداشت: وقتی عشق و غم به سراغم می‌آید، در این دنیای پر از ترس و ناامنی، جز در قلبم هیچ جایی برای آرامش ندارم.

برداشت: سخنان من دیگر در سطح جدال نیست و نمی‌توان با هر کس و ناکسی در مورد آن صحبت کرد؛ مانند اینکه دیگران را بدون دلیل قابل توجه سوار بر اسبی نکنم.

برداشت: شوق و اشتیاقی که در من وجود دارد، مرا مانند ریگ روان می‌کند، و هیچ جایی نمی‌توانم آرام بگیرم.

برداشت: من از این که در میان همه چیزها فقط به یک لباس کثیف شبیه گردباد تبدیل شده‌ام، خجالت‌زده‌ام. در واقع، هیچ چیز دیگری جز این غبار بر تن ندارم.

برداشت: اگر روزگار مرا به اوج برساند یا به خاک پایین بیاورد، من دیگر نه از شادی چیزی می‌گویم و نه شکایتی از زمانه دارم.

برداشت: من در برابر نسیم هزاران تلاش کرده‌ام، اما هنوز نتوانسته‌ام به آن زلف‌های تابدار دست یابم.

برداشت: پیرهنی که مانند جواهر می‌درخشد، نشان از زیبایی و ارزشمندی دارد. اما در دل من حسرتی وجود دارد که ناشی از یتیمی و جدایی است و این حسرت، به اندازه‌ای سنگین است که نمی‌توانم از آن رهایی یابم.

برداشت: وقتی که مانند شمشیری تیز، احساسات عمیق من به نمایش درمی‌آید، چرا در حقیقت اگر به ظاهر هیچ آبی وجود ندارد و در چشم‌انداز نشان نمی‌دهد؟

برداشت: ما از شان و آبرو عبور کردیم، اما هنوز برای عشق خود ارزش و اعتباری قائلم.