غزل شمارهٔ ۵۹۴۴

برداشت: به خودت این اجازه را نده که با حسرت به من ضربه بزنی، چرا که من دیگر تاب و تحمل ندارم و از هیچ نقطه دیگری هم امیدی به آرامش و بیرون آمدن از این وضعیت ندارم.

برداشت: جز دل که تنها در دست خداست، دیگر هیچ راهی برای گشایش و امید ندارم.

برداشت: من از اینکه به وعده‌های بی‌عملی و فریبنده زندگی امیدوار باشم، راضی نیستم، مثل شیشه‌ای که در این دنیا به دنبال گوهر و حقیقتی می‌گردد که در این سراب وجود ندارد.

برداشت: در این فضا که هیچ پشتیبانی وجود ندارد و بادهای مخالف می‌وزند، من به تنهایی مانند حبابی هستم که بدون هیچ هدف و مقصودی نمی‌توانم حرکت کنم.

برداشت: چرا باید برای روزهای کوتاه زندگی‌ام غم دنیا را بخورم؟ چون وقتی این منزل خراب را ترک کنم، دیگر بازگشتی نخواهم داشت.

برداشت: در آن دنیا اگر فقر وجود نداشته باشد، همین که من در اینجا نگران تغییرات و انقلاب‌ها نیستم برایم کافی است.

برداشت: دلیل این که از امید ناامید شدم، آرامش من است؛ چرا که به خاطر ناپایداری این وضعیت، دیگر توانایی پیچیدگی و تنش را ندارم.

برداشت: موهای سپیدم را نشان نده، چرا که مانند سپیده دم بهار، در این دنیا فقط پرده‌های خواب را در اختیار دارم و چیز دیگری ندارم.

برداشت: این بیت به بیان احساسی عاشقانه می‌پردازد. شاعر از معشوق می‌خواهد که برگردد و به او نگاه کند، زیرا او با تمام وجود عاشق اوست و به نوعی حسرتی بر این واقعیت دارد که نمی‌تواند زیبایی او را به طور کامل درک کند. در واقع، او به نوعی احساس کمبود و ناتوانی در نشان دادن عشقش اشاره می‌کند.

برداشت: در این باغ، من مانند شبنمی هستم که بر روی فرشی سیاه قرار دارد و دیگر امیدی به گرمای خورشید ندارم.

برداشت: ای نفس طولانی، از روز حساب نترسان مرا؛ چرا که من خود حسابم را در دست دارم و به فکر حساب دیگران نیستم.

برداشت: موی تو را به خاطر نگرش ناخوشایندت نمی‌سازم، چرا که من هم همچون نامه‌ای بی‌محتوا، جوابی برای تو ندارم.

برداشت: از نظر من، جهان به خاطر افکارم خراب و آشفته است. اگرچه به ظاهر هیچ جام شرابی در دست ندارم، اما حال و هوای اطرافم تحت تاثیر افکارم قرار گرفته است.