غزل شمارهٔ ۵۹۴۲

برداشت: به یاد ساقی بهشتی که شراب خوش طعمی می‌ریزد، من از نوشیدن شراب معمولی گذشتم و به مرحله‌ای از نور و روشنی رسیدم که مانند آفتاب می‌درخشد.

برداشت: پوشش چهره هدف بود و در نتیجه ظرف و شیشه‌ای که نگاه را دربر گرفته بود، دیدم که از دنیای حجاب و پوشش عبور کردم.

برداشت: دنیا مرا به دام فریب خودش کشید، اما صفای دل من به کمکم آمد و مانند آب به راحتی از موانع عبور کردم.

برداشت: از هر چیز تلخی که داشتم، امیدم را قطع کردم. چه فایده‌ای دارد شراب سرخ، وقتی که از گلاب هم عبور کرده‌ام؟

برداشت: چشم حبابی با شرم و حیا به خون می‌فروخت و از این خون، به خوبی از حجاب‌ها عبور کردم و شکر گزارم.

برداشت: هرچند که این آب نما تنها توهمی بیش نیست، اما من به مرحله‌ای رسیدم که با جان خودم، به سختی از این توهم عبور کردم.

برداشت: وقتی رنگ شراب از شیشه عبور می‌کند، آیا می‌تواند به گرمی‌اش ادامه دهد؟ من با شتاب از شیشه خانه مشرب گذشتم.

برداشت: با قدرت و اراده‌ای که از توفیق و استقامت به دست آورده‌ام، مانند برق و باد از بار سنگین رکاب عبور کردم.

برداشت: تنیدگی و پیچیدگی زندگی را کنار گذاشته‌ام و از لذات زودگذر و افراطی فاصله گرفته‌ام. نه به نوشیدنی‌های پرشور روی می‌آورم و نه به غذاهای غیربهداشتی، از همه آن‌ها دوری می‌کنم.

برداشت: عجب است که آن مرد سالخورده معتاد به میخوری از گناهم نمی‌گذرد، در حالی که من در دوران جوانی‌ام از شراب خوش‌رنگ نوشیده‌ام.

برداشت: امید دارم در روز رستاخیز، از روی زرد و ناراحت نگردم، همانطور که در فصل گل، از نوشیدن شراب دست کشیدم.