غزل شمارهٔ ۵۹۴۱

برداشت: دل من از یادآوری روزهای تلخ و سیاه پر از غم و اندوه پر شد. دیگر نمی‌دانم کدام یک از روزها این‌قدر بد و غم‌انگیز بود که مجبور شدم از شراب، که نشانه‌ی شادی و سرور است، بگذرم.

برداشت: وقتی که نتیجه‌ای جز اندوه و ناله ندارم، چه فایده‌ای دارد که وقتی قلم را روی هر کتاب می‌گذرانم، هیچ چیز به دست نمی‌آورم؟

برداشت: دل من هرگز از چیزهایی که دیدم ناراحت نشد، همچون آفتابی که بر این دنیای ویران می‌تابد، به همه چیز گذشتم.

برداشت: هیچ کاری نیست که به خاطر تلاش و عشق من آسان نشده باشد. حتی اگر در آتش سوزان رفته‌ام، از سختی‌ها عبور کرده‌ام.

برداشت: به زمین نگاه نکن و از من نپرس که در این دریا بی‌کران چه دیده‌ام. من بدون باز کردن چشم‌هایم مانند حبابی از این دریا گذر کرده‌ام.

برداشت: این روزها، لحظه‌های من بی‌فایده نیست و مثل اشک، وقتی که از پرده‌های خواب عبور می‌کنم، معانی زیادی را کشف می‌کنم.