غزل شمارهٔ ۵۹۴۰

برداشت: دوست در فکر و ذهن من نمی‌رود و من از دنیا جدا هستم. حالت من شبیه به کسی است که در یک خواب عمیق به سر می‌برد و واقعیت را نمی‌بیند.

برداشت: درد شدیدی از تشنگی در دل دارم که مانند داغی سوزان است. در گوشه‌ای نشسته‌ام و مانند یک سراب، در کناره دریا، در انتظار آب هستم.

برداشت: در سفره‌ای که برپا کرده‌ام، دست دراز نکردم، زیرا که تهی و بی‌چیز مانده‌ام و مانند حبابی در دریا هستم.

برداشت: هرچند که زندگی با من خوش نبود و به من رو نکرد، اما بر اثر غم و درد شدیدی که در دل دارم، اشک‌های من مانند کبابی در آتش می‌سوزد.

برداشت: نیم مثل آینه‌ای هستم که درخشش تو را منعکس می‌کند. مانند خورشید که با نورش همه جا را روشن می‌کند، وجود من هم به خاطر تو روشن و محسوب می‌شود.

برداشت: وقتی ماه عید به درستی پیدا نشود، قامت من به خاطر تواضع به شکل زانویی می‌نشیند و مثل رکاب، سینه‌ام به زمین کشیده می‌شود.

برداشت: به دلیل خالی بودن از عمق و دانش، نتوانستم به عمق حقیقت برسم و وقت من به بیهودگی گذشت مانند حبابی که هیچ ماندگاری ندارد.

برداشت: من از بی‌حالی و کم‌خونی خود رنج می‌برم، اما در زمان‌هایی که به مانند غنچه‌ای تازه بودم و گلابی خوشبو بودم، احساس بهتری داشتم.

برداشت: آسمان با تمام قدرتش تلاش می‌کند تا مرا از پای درآورد، اما آیا این باده خالص که در دست دارم، به منزلت و قدرت چنان بلایی رسیده است؟

برداشت: من از انتقادات و قضاوت‌های نادرست رهایی نخواهم یافت، زیرا اگرچه به درستی فکر می‌کنم، اما در دنیای واقعی ممکن است تحت تأثیر قرار بگیرم.