غزل شمارهٔ ۵۹۳۹

برداشت: آن کودک یتیم، که ظرف آبم را شکسته است، به خاطر این غم و اندوه تلخی که دارم، احساس می‌کند.

برداشت: هرگز نمی‌شود که این میخانه‌نشین، روزی پر از می شود، در حالی که جامعه‌اش از افرادی بی‌مایه و بی‌معنا خالی شده باشد.

برداشت: وقتی که مانند یک صفحه مرتب و منظم به چشم می‌آید، به دلیل ضربه بی‌رحمی برادرانم بر صورتم است.

برداشت: من از دایره عشق تو خارج نمی‌شوم، حتی اگر مه به دور خود حلقه‌ای در گردن من بیفکند.

برداشت: از زمانی که صبح سپری شده، دل من دچار درد و زخم شده است و نمی‌توانم با تدبیر و عقل خود آن را التیام ببخشم.

برداشت: جان من که سوخته است، اگر بتوانم مانند یک جرقه از میان مردم فرار کنم، آیا کسی می‌تواند بوی من را پیدا کند؟

برداشت: در دل من حسی تازه و زنده شکل گرفته است، مانند غنچه‌ای که از روزی که به او علاقه‌مند شدم، باز شده است.