غزل شمارهٔ ۵۹۳۸

برداشت: ما در کارگاه سازندگان شیشه مانند کودکی هستیم که در آینه به زیبایی‌هایی که می‌بیند، حیرت‌زده و متعجب می‌نگریست.

برداشت: از طریق شنیدن، مانند صدفی که مروارید می‌سازد، ما در دنیا به صورت بی‌هدف و گاهی بی‌معنا مانند امواج زبان هستیم.

برداشت: در میخانه، ما به اندازه‌ای بیگانه و دور از قبله هستیم که در کعبه نیز به اندازه‌ای بی‌اهمیت و سبک‌تر از سنگ به نظر می‌رسیم.

برداشت: تا زمانی که آسمان پر از شهاب‌سنگ‌هاست، ما در این دنیا بی‌سر و سامان و بی‌هدف، نماد نارنجی رنگی هستیم.

برداشت: ما دارای شوری و حرارتی از عشق هستیم که حتی از زمین تا بالاترین آسمان‌ها در میان خاکسترها پنهان شده‌ایم.

برداشت: ما همچون شبنم صبحگاهی بسیار لطیف و سبک هستیم، اما در نظر تو ممکن است مانند خواب سنگین به نظر بیاییم.

برداشت: صدای جرس را با نرمی و لطافت می‌شنویم، ما مانند قافله‌ای از ریگ‌ها در حرکت هستیم و به آرامی پیش می‌رویم، بدون اینکه آسیبی به چیزی وارد کنیم.

برداشت: اگر امروز مانند موری در خاک بیفتیم و به حالت ذلت باشیم، روزی خواهد رسید که در دستان سلیمان زمان خواهیم بود.

برداشت: این بیت به این معناست که نشانه‌های راهنمای ما مانند خضر، راهی را برای پیشروان تعیین می‌کند. هرچند ما نیز مانند گردی هستیم که در دنباله‌ی دیگران حرکت می‌کنیم و ممکن است مسیر اصلی را گم کنیم.

برداشت: دل مثل آتش سوزان است و درد آن به حدی عمیق است که مانند خونابه‌ای در می‌آید. نگذاریم که این درد بیشتر شود و به زخم و رنج دیگری دچار شویم.

برداشت: ما در چشم عده‌ای از مردم ممکن است چیزی بی‌ارزش و بی‌اهمیت به نظر بیاییم، اما در نظر کسانی که به حقیقت و یقین نگاه می‌کنند، ارزش و نور وجودی داریم.

برداشت: رحمت و بخشش خداوند به خاطر گناهان ما باعث سعادت ما شده است. ما، که در آتش عشق سوخته‌ایم، مانند گل‌های لاله زیبا و مؤمن هستیم.

برداشت: این غزل از مرشد روم بیان می‌کند که ما همچون پیله عشق هستیم و در این حالت بدون هیچ جذابیتی در دنیای خاکی به سر می‌بریم.