غزل شمارهٔ ۵۹۳۵

برداشت: ما اجازه نخواهیم داد که غم و اندوه دنیا و مادیات بر دل ما حاکم شود و نخواهیم گذاشت که بار سنگین دجال، بر دوش عیسی(ع) گذاشته شود.

برداشت: ما در سفر خود با جدیت و اراده پیش می‌رویم و اجازه نمی‌دهیم که با هر نسیمی از مسیر خود منحرف شویم.

برداشت: آشکار است که از ناپایداری و فریبندگی دنیا هیچ چیز واقعی به دست نمی‌آید، بنابراین ما نباید دل به جذابیت‌های زودگذر آن ببندیم.

برداشت: زیبایی و جمال خداوندی نیاز به هیچ زینتی ندارد، زیرا همین که زیبایی از سوی اوست، کافی است و نیازی به افزودن چیز دیگری نداریم.

برداشت: ما تا زمانی که بچه‌های بی‌وزن و سبکبار به آزادی نرسند، از زندگی شهری و آباد به دشت و صحرا نخواهیم رفت.

برداشت: عشق و جنون ما به خاطر درد و رنج ناشی از عشق است، پس چرا از انگور خمار و سرمستی به وجود نیاوریم؟

برداشت: ما نمی‌توانیم بخاطر سرزنش‌ها از نوشیدن می شراب دست بکشیم، حتی اگر برای این کار جانمان را هم بدهیم، باز هم عشق و زیبایی مینا را کنار نخواهیم گذاشت.

برداشت: تا زمانی که ما به راز و رموز عمیق زندگی پی نبریم و به شناخت واقعی نایل نشویم، خوشی‌ها و زیبایی‌های دنیا بر ما آشکار نمی‌شود.