غزل شمارهٔ ۵۹۳۴

برداشت: ما به فکر ظواهر و زینت‌ها نیستیم و دغدغه‌ی تغییر و زیبایی ظاهر نداریم؛ چون برای سامان دادن به زندگی‌مان، توان و نیازی به تفکر نداریم.

برداشت: نمی‌توانیم همانند گل، جلوه ظاهری زیبا و جذاب داشته باشیم، زیرا مانند گل، زینت و زیبایی طبیعی در سر نداریم.

برداشت: ای سایه خوشبختی، بر سر ما بمان و ما هیچ دلخوری از سایه دیوار نداریم.

برداشت: هر جا که آتش و سوختگی وجود ندارد، ما آینه را به نمایش نمی‌گذاریم، چون بر روی چهره‌مان زنگار و کثیفی نیست.

برداشت: ما در آرزوی سفر به آسمان‌های بلند هستیم، اما به زیبایی‌های دنیای مادری توجهی نداریم.

برداشت: ما دنبال نشان دل خود هستیم و مانند کعبه، به سمت آن حرکت می‌کنیم و به دیوارهای بی‌فایده روی نمی‌آوریم.

برداشت: به جواهر خودمان اهمیت می‌دهیم و سعی می‌کنیم آن را نشان دهیم. اما هیچکدام از ما حاضر نیستیم به خاطر عدم پذیرش دیگران در جامعه، دچار شرمساری شویم.

برداشت: به خاطر تلاش‌های ما و زحمت‌هایمان، فقط دل شکسته و گره‌های عاطفی به جا مانده است و هیچ ثمره‌ای از کارمان حاصل نشده است.

برداشت: بگذاریم در وضعیت سخت و ذلت‌آوری قرار بگیریم، اما نمی‌خواهیم خود را به خاطر نیاز به محبت و توجه دیگران کوچک کنیم.

برداشت: ما بدون اینکه آگاه باشیم مانند قافله‌ای از شن در حال حرکت هستیم و از اندکی گیجی و سردرگمی هم آزاری نمی‌بینیم.

برداشت: اگرچه در گردن ما زنجیری است و ما در قید و بند هستیم، اما به دلیل عدم آگاهی، از حال و وضع یار خود بی‌خبر هستیم.

برداشت: خشم و کینه ما مانند آتش است و با افرادی که زبانشان کوتاه و بی‌ادب است، هیچ ارتباطی نداریم.