غزل شمارهٔ ۵۹۳۳

برداشت: ما نمی‌توانیم لحظه‌ای از باده‌نوشی فاصله بگیریم، چون اگر شیشه‌ای در کنار تخت نباشد، نمی‌توانیم بخوابیم.

برداشت: تا زمانی که از پیاله بوسه‌ای نگیریم، چون شیشه‌ای که خالی است، خالی از طراوت هستیم و سر حال نیستیم

برداشت: دیگران در روز باده می‌نوشند اما ما هستیم که در شب‌های مهتابی نیازمند باده هستیم

برداشت: قصرنشینان نگران بلا و حادثه هستند اما ما نگران هیچ نیستیم چون چیزی نداریم که از دست بدهیم

برداشت: از نقش تو هر چشم «فانوس خیالی» شده عجب نیست که مانند شمع بیداریم و بی‌خواب گشته‌ایم

برداشت: در دایره بی‌دلیلی نقطه مرکز هستیم که محو گشته‌ایم و خبری از اسباب و علت نداریم

برداشت: دل ما آلوده به تعلقات نگشته پس نیاز به پاک کردن آن نداریم. (خاکستر را برای تمیز کردن آینه‌های فلزی بکار می‌برده‌اند احتمالا پوست سنجاب نیز برای نگه‌داری آینه یا برق انداختن آن بکار می‌رفته که شاید بین این دو کلمه «و» باشد یعنی خاکستر و سنجاب)

برداشت: درندگان لباس‌های گرانقیمت از پوست سمور می‌پوشند ما بی‌دهنان و مظلومان قسمت‌مان سنجاب نیست.