غزل شمارهٔ ۵۹۳۲

برداشت: ما نتوانسته‌ایم جمعیت و اجتماع داشته باشیم، زیرا روزی که اوضاع خوب است، ما نیز خوشی و میگساری نداریم.

برداشت: دل ما در حرم کعبه آرامش دارد، حتی اگر در ظاهر به محراب نماز نگاه نکنیم.

برداشت: ما در این دنیای پرپیچ و خم جز چند خار و علف بی‌ارزش چیز دیگری نداریم و هر چه بیشتر در این همیشه گدازان می‌چرخیم، احساس نارضایتی و ناامیدی بیشتری می‌کنیم.

برداشت: ای کاش قدر و ارزش خود را بشناسیم، زیرا در دستان ماست. اگرچه نمی‌توانیم در برابر مشکلات سخت و تیره ایستادگی کنیم، اما باز هم باید تلاش کنیم.

برداشت: ما مانند حباب‌هایی هستیم که فقط به پشتیبانی و محبت دریا راضی هستیم و توانایی و صبر دیدن و داشتن گوهر ارزشمند را نداریم.

برداشت: شبیه به ماهی که در دریای پرهمهمه و پرآشوب سکوت کرده، ما هم به خاطر تأثیرات و مشکلات اطراف، توان و قدرتی برای جذب شدن به چیزهای جدید نداریم.

برداشت: نابردباری و نارضایتی ما از مشکلات و مصیبت‌های زندگی، بیهوده است و نباید از تقدیر و قسمت گله‌مند باشیم، زیرا سرنوشت گاهی به خواب می‌رود و به ما اجازه نمی‌دهد که از آن شکایت کنیم.

برداشت: ما در این باغچه شاد و سرمستیم و از شدت عشق، هیچ خبری از خواب و آرامش نداریم.