غزل شمارهٔ ۵۹۳۱

برداشت: تا زمانی که با دقت و توجه به چیزها ننگریستیم و به عمق آن‌ها نفوذ نکرده‌ایم، به لذت‌های بالاتر و بهشت‌گونه دست نخواهیم یافت.

برداشت: در چشمان ما، دلیل نگاه به جهان‌های مختلف این است که هنوز جرأت نکرده‌ایم به تماشا بیاییم و سرمان را بلند کنیم.

برداشت: هیچ مردی نبود که نگران دل‌تنگی و ناراحتی بچه‌ها باشد، ما هم بخاطر آن احساسات، زندگی‌مان را از شهر به بیابان بردیم.

برداشت: ما خود را از زنجیرهٔ ناامیدی رها کردیم و به دنیای زیبایی و شادی روی آوردیم.

برداشت: ما با نگاهی آنگونه مثل شبنم بر گل‌ها نوازش کردیم و از آنجا رد شدیم، اما در این چمن سبز هیچ زمانی را توقف نکردیم.

برداشت: ما از درد و وسواس جان نکندیم، تا زمانی که خودمان تلاش نکردیم و به یاری مسیحا نرسیدیم.

برداشت: ما به زیباترین و دلنشین‌ترین سخنان گوش ندادیم، تا اینکه تلخی‌هایی مانند آب دریا را تجربه نکنیم.

برداشت: در آغوش ما گل‌های زیادی بدون خار ریخته شده‌اند، اما همان خاری که از زخم پا نتوانستیم کنار بگذاریم، هنوز با ماست.

برداشت: دشمنان از ما دور نشدند و ما هم از دنیا و معشوقه‌اش دست نکشیدیم.