غزل شمارهٔ ۵۹۳۰

برداشت: ما مدت زیادی تحمل زحمت‌ها و سختی‌های زندگی را کردیم تا نهایتاً بوی خوش یک گل را از باغ چمن احساس کنیم.

برداشت: هر بار که بویی تازه و خوش از گل‌ها به فضا می‌پیوندد، بر رسوایی و آشفتگی ما می‌افزاید، چرا که هر پرده‌ای که بر روی چهره این راز کشیدیم، بیشتر نمایان می‌شود.

برداشت: نگرانی و بی‌تابی ما باعث شد که از کشت و کارمان دود بلند شود و همچنان که از ابتدا شروع کرده بودیم، به انتها رسیدیم.

برداشت: اگرچه در قفس هستیم و دچار زحمت پرواز شده‌ایم، اما حالا در آرامش و آسودگی زندگی می‌کنیم.

برداشت: هیچ‌کس نتوانسته است جوهر حقیقی ما را بشناسد، اما ما با اراده خود، ارزش و ماهیت وجودی‌مان را به همه نشان دادیم.