غزل شمارهٔ ۵۹۲۹

برداشت: ما با دلیری و بدون هیچ زحمتی ارتباط محبت را از نوشیدن می قطع کردیم و به راحتی از درخت انگور جدا شدیم.

برداشت: مانند کودکی یتیم که شیری از او گرفته می‌شود، دل غمگین ما از دختر رز جدا شده است.

برداشت: چقدر می‌توان یک نفر را به یک حالت مشخص نگه داشت؟ ما از شر باده و تریاک گذشته‌ایم و دیگر به آنها نیازی نداریم.

برداشت: در دل ما به خاطر غیرت و شجاعت، قدمی برداشتیم و با شکست‌های خود، ارتباط‌مان را از آسمان‌ها قطع کردیم.

برداشت: این گریه تلخ و چهره بی‌روح چه معنایی دارد؟ نه این که نشانه‌ای از شراب باشد و نه نشانه‌ای از قطع رگ‌های تاک.

برداشت: هر چیزی که به دست آوردیم و به دنیا تعلق داشت، در برابر مرگ و فنا از دست رفت. هر پوششی که از زیبایی‌های آسمانی بر دوش داشتیم، از میان رفت.

برداشت: بسیار گریه‌های حسرت‌آور کردیم که ما همچنان به دنبال او هستیم، در عمق این خوشه‌ای که از شاخه‌اش جدا کردیم.

برداشت: ما به خاطر نادانی و بی‌تجربگی از عشق خود فاصله گرفتیم. صائب می‌گوید که چه بی‌فایده است که فقط بخشی از خوشه‌ای را از درخت انگور جدا کنیم، در حالی که ما تمام آن را رها کردیم.