غزل شمارهٔ ۵۹۲۸

برداشت: هر چه به جستجوی نور و روشنی شتافتیم، همچنان که خورشید در آسمان می‌درخشد، ما در پیری هیچ‌گاه به روشنی صبح نرسیدیم.

برداشت: ما به خاطر گناهانی که کرده‌ایم، در دل‌مان دردی داریم، اما مثل کمان که به خاطر فشارش خم می‌شود، همچنان ایستاده‌ایم و از درون آه می‌کشیم.

برداشت: در این جمع مانند شمع، فقط از راستی‌ام ناراحت شدم و جز به فکر ندامت و regret نیستم.

برداشت: متأسفانه، با وجود اینکه هوشیار و آگاه بودیم، نتوانستیم از مشکلات و دردهای پیش رو فرار کنیم و مثل سوزن، کوچک‌ترین چالش‌ها نیز ما را آزار داد.

برداشت: ما مانند لاله‌ای سوخته در باغی پر از رنگ و زیبایی هستیم، اما حتی یک قطره آب برای تسکین دلbroken خود نچشیده‌ایم.

برداشت: هر چند که مانند گل به این باغ گوش سپردیم، اما حرفی که ارزش داشته باشد و ما را به جایی برساند، نشنیدیم.

برداشت: از جوی آب تنها گیاهان و گل‌ها باقی مانده، اما ما در این عمر کوتاه، چیزی به‌دست نیاورده‌ایم.

برداشت: اگر تیر بیدل ما بر دوش کمان سنگین باشد، به خاطر اینکه محبت را با دست نوازش نکردیم.

برداشت: نگران نباش، ما هرگز به حریفان خود به خاطر نداشتن خرد، بی‌توجهی نکرده‌ایم و حتی یک گل هم از آن گوشه موردنظر نچیدیم.

برداشت: در ابتدا، هدف ما از نزدیکی به خدا، بهره‌بردن از میوه‌های این پیوند بود و ما از هر آنچه در این باغ وجود داشت، دست برداشتیم.

برداشت: ما پاهای خود را از خانه‌امان بیرون نگذاردیم، چون در این دایره، مانند چشمی که پرنده‌ای را می‌بیند، به سرعت به جلو دویدیم.

برداشت: عمر خود را صرف جستجو در عمق این دریا کردیم، اما در هیچ صدفی گوهر و حقیقتی شایسته پیدا نکردیم.

برداشت: ما به مقام و هدفی دست نیافتیم، مثل نی که از خاک سر زده و کمرش را بسته، اما هنوز ضعیف و ناتوان است.