غزل شمارهٔ ۵۹۲۷

برداشت: از صدای نی فهمیدیم که عشق چه رازی دارد و از این کوچه به هدف نهایی خود رسیدیم.

برداشت: ما تلاش کردیم که به آن ماه شب‌گرد نزدیک شویم، اما به اندازه‌ای نرسیدیم که مانند خورشید در هر کوچه نومیدانه حرکت کنیم.

برداشت: ما متوجه شدیم که گل‌ها نیز وفاداری ندارند و برای همین، با خودمان عهد کردیم که از هم دیگر دور شویم.

برداشت: در چشمان ما درد و رنجی ایجاد کردند، اما ما با وجود این که مانند خون در رگ دوستان جاری هستیم، ایستادگی کردیم.

برداشت: با موهای تو بگو که دیگر به دنبال طعمه‌ای نخواهد رفت. ما از دام و تله‌ای که در آن گرفتار شدیم، رهایی یافته‌ایم.

برداشت: در نتیجه‌ی گریه‌ی ما هیچ‌کس احساس نرمش و لطافت نکرد و در این لحظه‌ی دشوار، به ناچار از این تاک بریده‌ایم.

برداشت: برای اینکه صدای جرس و فریاد آن را نشنویم، در گوش‌های خود پنبه می‌گذاریم؛ چراکه از همسفران به قدری شنیده‌ایم که دیگر نمی‌خواهیم چیزی بشنویم.

برداشت: چون نتوانستیم به هدفمان برسیم، مانند امواج که به ساحل نمی‌رسند، هرچند که در انتظار طولانی ماندیم.

برداشت: در این بیت بیان شده که بر روی زمین، افرادی که به دل و احساسات عمیق اهمیت بدهند، وجود ندارند. بنابراین، ما هم در دل خود به تنهایی و انزوا پناه بردیم و احساسات و رازهای خود را در خود نگه داشتیم.

برداشت: ما زمانی که به شعلهٔ آتش جانسوز رسیدیم، با دنیای مادی و خاکی وداع کردیم.

برداشت: ما دیدیم که زاهد بی‌احساس، از عبادتگاه خود خارج شده و به فساد و گناه رو آورده است.

برداشت: چند چیز نادر و باارزش را می‌توان دید؟ ما از سفر دور، به سمت کعبه خود را کشانده‌ایم.

برداشت: هرچند که می‌توان از طریق نوشتار به مفهومی دست یافت، اما نتوانستیم به عمق و معانی سخن او برسیم.

برداشت: در دل خود زخمی ایجاد کردیم، مانند صائب. این نامه را به واسطه تدبیر نتوانستیم برگردانیم، بنابراین آن را پاره کردیم.