غزل شمارهٔ ۵۹۲۶

برداشت: با شجاعت و سرزندگی، پرده از راز میخانه برداشته‌ایم و دیگر در این دنیای نوشیدنی‌ها، درهای جدیدی را گشوده‌ایم.

برداشت: هر گره‌ای که در زلف بلند او وجود دارد، مانند طلسمی است که با نیروی سحرآمیز ما به راحتی باز می‌شود.

برداشت: نبود ظرف و ظرفیت ما سبب شد که به دردسر بیفتیم و به ناچار راز ناپسند خود را بر زبان آوردیم.

برداشت: در دل ما خاطرات دردناك و عمیق جا گرفته است. زمانی که با جان و دل خواسته و آرزوهای بزرگ خود را پرواز دادیم، انگار از آن تجربه‌های تلخ عبور کردیم.

برداشت: قلم ما نمی‌تواند به اندازه علم فتح، بی‌نقص و ممتاز باشد؛ زیرا ما در دل آثار خود، رمز و رازی را آشکار کرده‌ایم که دیگران نمی‌توانند به آن دست پیدا کنند.