غزل شمارهٔ ۵۹۲۵

برداشت: ما عشق را به میان مردم آورده‌ایم و شوق و هیجان را در این دریای پرموج پراکنده کرده‌ایم.

برداشت: سماوات آسمان از عشق خالی شده بود، اما ما صدای بلندی در گنبد دوران به راه انداختیم.

برداشت: زمانی که به جایی رسیدیم که زخم‌های زیادی نمایان بود، آنقدر احساسات درونمان به اوج رسید که دست‌مان را در موهای بافت‌های پیچیده‌اش فرو بردیم.

برداشت: بسیارند اشک‌هایی که از لبان افسوس برمی‌خیزد، این پرده‌ای که از چهره بر کنار زده‌ایم، رازهایی را فاش می‌کند.

برداشت: رنگین شدن ما باعث شده است که مانند جواهرات درخشان باشیم، اما این درخشش به قیمت آتش زدن به افرادی تمام نشده است که به راحتی به ما بی‌تفاوت‌اند.

برداشت: آیینه‌ای که ما را به حقیقت نشان می‌دهد، عیب‌های ما را نمایان می‌کند، اما خود ما بر چهره‌مان پرده‌ای از زنگار کشیده‌ایم.

برداشت: ما به خاطر ترس از حسادت دیگران، از بیان حقیقت سکوت کردیم و بیهوده بار سنگینی را بر دل خود می‌کشیم.

برداشت: آیینه ما، دیگر از دیدن صحنه‌ها خسته نشده است، چرا که تمام توجه‌مان را به چهره محبوب خود معطوف کرده‌ایم.

برداشت: دل ما همیشه نگران دوری از منزل است، اما اگر در مسیر مقصد بار سنگینی را بر دوش بگذاریم، شاید به هدف برسیم.

برداشت: در مجالس بزرگترها نمی‌توان به خود زحمت داد و سنگینی کرد؛ ما در حال خوشی و شادی، سر و دستار را کنار می‌گذاریم و از زندگی لذت می‌بریم.

برداشت: ما چه مقدار برای دستیابی به موفقیت تلاش کردیم، در حالی که از نگاه دیگران پوشیده مانده بودیم و خود را در پس پرده خیال پنهان کرده بودیم.