غزل شمارهٔ ۵۹۲۴

برداشت: هرگز در دل‌تنگی و غم شاد نخواهیم شد، حتی اگر همچون تیشه‌ای برای محبت و عشق تبدیل شویم، به مقام فرهاد دست نخواهیم یافت.

برداشت: تا زمانی که لیلی به محمل نرود و ما نتوانیم حرکت کنیم، مثل جرس مشرق همچنان صدا خواهیم داد و بی‌وقفه فریاد خواهیم زد.

برداشت: آزادگی و بی‌ثمری، لباس پیروزی است. چرا باید مثل سرو از میوه جدا شویم و آزاد بمانیم؟

برداشت: تا زمانی که از گل نرم و لغزنده دور نشویم و به تعمیر و ترمیم خود ادامه ندهیم، مثل بوی خوش گل به همراه باد نمی‌توانیم باشیم.

برداشت: در باغی که بلبل به زیبایی‌های آن آواز می‌خواند و اشعارش معروف است، چرا باید از خوشی و شادکامی دور شویم و به جنبه‌های غم‌انگیز زندگی فکر کنیم؟