غزل شمارهٔ ۵۹۲۳

برداشت: ما به جای اینکه از کلمات محبت‌آمیز استفاده کنیم، با دشنام و کلمات تند به هم نزدیک شدیم و از این تلخی، برای خودمان لذتی به دست آوردیم.

برداشت: دل خود را برای هر دو جنبه خوب و بد روزگار پاک کردیم و در نور صبح، از نسیمی که شب به ما داد، بهره‌مند شدیم.

برداشت: اگر ناکامی ابدی در حیات دنیا وجود دارد، از لذات دنیا دست کشیدیم.

برداشت: در مسیر سیل نابودی، خواب و آرامش مجاز نیست، ما از آسمان خارج شدیم و آرامش را به دست آوردیم.

برداشت: بر بلندای آسمان، لازم است که بند و زنجیری داشته باشیم، مانند گیسوی دلبر زیبایی که در دست داریم.

برداشت: از این دریاچه پر از خون فاصله گرفتیم و خود را به بالای بام رساندیم.

برداشت: ما متوجه شدیم که کنترل و تعیین سرنوشت‌مان در دست ما نیست؛ بنابراین، مانند نقطه‌ای که در مرکز دایره قرار دارد، در آرامش می‌مانیم و به جریان زندگی تن می‌دهیم.

برداشت: زاهدان از بهشت و گلستان ما دور شدند، ولی ما گردن مینا و لب جام را در دست گرفتیم و از نعمت‌های زندگی لذت می‌بریم.

برداشت: با کلامی دلنشین و نرم، دل‌های سنگی و سفت را نرم کردیم و مانند روغن بادام که از ریگ روان گرفته می‌شود، لطافت و نرمی را به آن‌ها هدیه دادیم.

برداشت: در دستان فلاخن، سنگی که قرار است پرتاب شود، نشان می‌دهد که ما در این دنیا چه مدت می‌توانیم جا بمانیم؟ زندگی ما تحت چه شرایطی آرام گرفته است؟

برداشت: ما از میوه‌های بهشتی عبور کردیم تا تلخی بوسه‌ای را از دهان جام تجربه کنیم.