غزل شمارهٔ ۵۹۲۱

برداشت: ما از غنچه‌ی پنهان، آرزوی دل را برآورده کردیم و صد ظرف شکر را از دهان مور جمع‌آوری کردیم.

برداشت: در نهایت، از بیابان‌های گمراهی و دیوانگی خارج شدیم، هرچند که مهار دل پرهیجان‌مان را در دست گرفتیم.

برداشت: ما از مسیر خود خارج شدیم و به جایی رسیدیم که زیبایی و جذابیت خاصی دارد. این طعم دلپذیر را از نیش زنبور به دست آوردیم.

برداشت: ما از ناله‌ی صبح زود به خانه رسیدیم و دزد را که آخر شب به خانه‌ام آمده بود، گرفتم.

برداشت: به صحراهای پر از نعمت رفتیم و از قناعت، صد دانه شکر به اندازه خَمی در دهان یک مور برداشتیم.

برداشت: صائب با اندیشه و قلم خود، هرچند که فاصله‌ای از سخن و بیان داشته باشد، توانسته است احساسات و افکار عمیقش را بروز دهد.