غزل شمارهٔ ۵۹۱۷

برداشت: ما از مشکلات و موانع دیگران گذر کردیم و به خاطر کثرت خارها، به گل بی‌خار رسیدیم.

برداشت: این شراب از ساغر ما بیش از حد بود و ما مست از زیبایی لب‌های محبوب خود گذشتیم.

برداشت: در جایی که کلامی تازه و دلنشین نمی‌تواند بیافتد، نمی‌توان مانند طوطی فقط سخن گفت؛ ما از آن آینه‌ای که تصویر چهره را نشان می‌دهد، گذر کرده‌ایم.

برداشت: ما از گل‌های صلح به تماشای خشکی و بی‌آبی رفتیم، مانند آب زلالی که از میان باغ گل عبور می‌کند.

برداشت: عبارت به این معناست که عبور از بهشت برای ما کار آسانی است، زیرا ما از عمق و کیفیت واقعی دیدار با معشوق گذر کرده‌ایم.

برداشت: ما به سرعت از علاقه‌های دل گذشتیم و مانند برق از این سرزمین خونی عبور کردیم.

برداشت: ما عزم خود را برای پیوستگی و یگانگی جزم کرده‌ایم و از جدل و درگیری‌های دینی و مفاهیم مختلف گذشته‌ایم.

برداشت: به‌طور کلی، ما از خواب عمیق و آسایش این دنیا دست کشیدیم و بیدار شدیم تا به چیزهای مهم‌تری توجه کنیم.

برداشت: سختی‌های مسیر ما مثل سنگ نیستند، چون مانند سیلی سبک و آرام از بلندی‌ها عبور کردیم.

برداشت: ما با زیرپا گذاشتن خود، هیچ خاری را آزرده نکردیم، چون همانند سایه‌ای از کنار گلزار عبور کردیم.

برداشت: ما از لباس تزویر و نیرنگ، کسب و کار مردانه‌ای راه نینداخته‌ایم و از این پرده‌ی خیال و توهم عبور کرده‌ایم.

برداشت: دست نیایش ما به قدری قوی شده که حتی خارها هم در زیر پای ما نازک و نرم شده‌اند، زیرا ما از این مراحل سخت به راحتی عبور کرده‌ایم.

برداشت: صائب، به دلیل اینکه حال بیمار نرگس برایش سنگین و دشوار بود، از دیدنش گذشت.