غزل شمارهٔ ۵۹۱۶

برداشت: ما در این زمین غم‌انگیز جز اشک چیزی نمی‌کاریم و هیچ چیز غیر از آه و ناله در این مکان نمی‌نویسیم.

برداشت: مانند زخم‌های آبله که زیر پا راهروها را می‌آزارد، ما هم در طول عمر خود با مشکلات و چالش‌ها روبرو شدیم ولی هرگز نتوانستیم زندگی‌مان را به راحتی پیش ببریم.

برداشت: با چهره‌ای گرم و دلنشین مانند زنگ‌های شاد، از ناله‌های صبحگاهی، ما در این بیابان سکنی گزیده‌ایم.

برداشت: از دانه‌ای که هنوز جوانه نزده، چه انتظاری می‌توان داشت؟ افسوس که حاصل بذرهایی که نکاشتیم، از دست رفته است.

برداشت: هیچ‌کس از بخشندگی و سخاوت کم نمی‌شود، اگرچه ما از دانه‌ها عبور کرده‌ایم و به خوشه‌ها رسیده‌ایم.

برداشت: اگر خود را به خوبی پرورش داده باشیم، هیچ‌گونه نقصی نمی‌تواند به ما آسیب بزند و حتی عذاب هم نمی‌تواند ما را تحت تاثیر قرار دهد.

برداشت: با وجود اینکه ما بدون بال و پر و در گوشه‌ای نشسته‌ایم، مانند آهویی ترسیده در دشت به نظر می‌رسیم.

برداشت: در جریان دیوانگی، هرچند که تمام عمرمان گذشت، اما نتوانستیم جمله‌ای را که ارزش نوشتن داشت بنویسیم.

برداشت: نمی‌توان از خاری که خود پرورش داده‌ای، میوه شیرین خرما برداشت کرد.