غزل شمارهٔ ۵۹۱۴

برداشت: از بدشانسی و بخت بد، آواز من تحت تأثیر قرار گرفت و صدای من به خاطر ظلمت شب بیشتر می‌شود.

برداشت: زمانی که از دل آهن و فولاد، خون جاری می‌شود، مانند الماس‌های ریز که خراشیده شده‌اند، صدای من به گوش می‌رسد.

برداشت: هر گیاهی که در باغ جهان خوابیده بود، با صدای رسا و زیبا بیدار شد.

برداشت: دوری از مکان‌های خوش‌گذران نه از زهد و دینداری است، بلکه می‌ترسم که نکند مرا در میخانه به خاطر نپوشیدن لباس عرفانی و تصنعی نپذیرند.

برداشت: وقتی از درخت میوه خود عبور می‌کنم تا آزاد شوم، صدها رشته از برگ‌ها به پایم گره می‌خورد.

برداشت: من آنقدر در اندیشه و دل گشاد خود غرق شده‌ام که هر چه بیشتر در این افکار فروروند، احساسات تلخی هم به دلم اضافه می‌شود و من درصدد هستم این تنش‌ها و معضلات را برطرف کنم.

برداشت: زندگی من صرف تلاشی بی‌ثمر شده است که حتی با وجود شانس و موفقیت هم نمی‌توانم به جایی برسم.