غزل شمارهٔ ۵۹۱۳

برداشت: وقتی که چهره‌ی شفاف و پرشور تو را دیدم، نگاهم به شدت به تو خیره شد و گویی در عمق نور و روشنی غرق شدم.

برداشت: چشمانم از بس که تو را تماشا کرده‌اند، از شوق و زیبایی تو پرورش یافته و سرشار از احساسات شده‌اند.

برداشت: زمانی که به نقطه‌ی زیبایی چهره‌ات خیره شدم، چشمم در دایره‌ای که نگاه تو ایجاد کرده بود، جا نشد.

برداشت: چشمان بیدار من از شرم و تردید به نگاه تو به خواب آشفته‌ای فرو رفته‌اند.

برداشت: من که سعی کرده‌ام زیبایی‌های تو را در کلمات بگنجانم، به راستی کار دشواری است، هرچند که چشمان من به نور چهره‌ات خیره شده و از آن نور الهام می‌گیرم.

برداشت: از خجالت بیرون بیا، زیرا خجالت تو باعث شده که چشمانم پر از اشک شود و نگاه من مانند اشکی که از مژه‌ها می‌چکد، به زمین بیفتد.

برداشت: موی فراوان در نظر من سنگین و باریک است، تا زمانی که نگاه من از چهره‌ات دور شد.

برداشت: وقتی دیدن چهره‌ زیبا و ظریف تو ممکن نیست، به چه دلیلی باید منتظر نگاه خودم باشم؟

برداشت: اگر بخواهم به تماشای زیبایی بنشینم، باید تمام قلب خود را از حسرتی که همیشه در دل دارم، خالی کنم.