غزل شمارهٔ ۵۹۱۲

برداشت: هرچند که کلاهم از پارچه دریا ساخته شده، اما مانند حبابی است که به زودی می‌ترکد؛ همین باعث می‌شود که من از آنچه در دل دارم، پرده‌برداری کنم.

برداشت: سرنوشت من همچون نوری است که در پس پرده‌ای پنهان مانده، شبیه به برقی که در میان ابرهای تیره و تار گرفتار شده است.

برداشت: از قطره اشک به حالتی افتاده‌تر، احساساتم به قدری پیچیده و سرشار از 深迫 است که نمی‌توانم به راحتی بیان کنم.

برداشت: هر رشته از وجود من از نور یقین آکنده است، نگاهی به من دارد که چون کتان نرم و لطیف، پرتو ماه را در خود جذب کرده است.

برداشت: من از نگاه سرد و عبوس ابرها ناامید شده‌ام و فقط مشتاق شادی و زیبایی هستم، چرا که مانند شکر، خنده‌ام تازه و خوشبوست و مانند گیاهی که به برقی زنده است، سرزنده و شادابم.

برداشت: وقتی که مانند یک پرنده سبکبال و آزاد پرواز می‌کنم، حتی اگر بر سر راه من موانع و سختی‌های زندگی وجود داشته باشد، آن‌ها بر من تأثیری نخواهند گذاشت.

برداشت: آب و گوهر من در حال افزایش است، اما دوستان بدبین و دل‌سوخته‌ای که من را در چاه انداخته‌اند، غافلند از این موضوع.

برداشت: در این راه طولانی و دشوار، هر چه تلاش کردم، نتوانستم بیش از دو نان به دست آورم.

برداشت: در باغ زندگی، مانند سروی هستم که با زیباترین شعرها و کلمات، خود را به دیگران معرفی می‌کنم، اما از اینکه درختان دیگر از من بیشتر برگ دارند، احساس گناه می‌کنم.

برداشت: از بی‌محلی و کم‌توجهی چمن، دلم آسیب دید، هرچند که من همیشه به بال و پر خودم تکیه کرده بودم.

برداشت: به خاطر اصرار و stubbornnessی که داشته‌ام، هیچ تلاشی برای سامان دادن به افکارم نکردم. مثل زلف‌های نامرتب که به هم گره خورده‌اند، اوضاع من هم به همین شکل در هم ریخته است.

برداشت: از روزی که عاشق شدم، حالتی آشفته و پریشان داشتم، مثل اینکه زلفی پیچیده‌تر از رشته‌ای از آه را در نگاه من می‌توان دید.