غزل شمارهٔ ۵۹۱۱

برداشت: کجا بخت من است که بتوانم در میخانه کنار معشوقم بنشینم؟ در عوض، فقط در غم و اندوهی که قلبم را می‌خورد، به سر می‌برم.

برداشت: مانند حباب، از دل به سمت بیرون می‌آیم و با یک نغمه، در یک صحنه و با یک ساز می‌نشینم.

برداشت: هر چیزی که عقل به صلاح ببیند، به اندازه یک کوه غم سنگین است. چه نیازی به تحمل وزن سنگین غم دارم، در حالی که می‌توانم با آرامش زندگی کنم؟

برداشت: زیبایی چهره‌ام همچون گلی است که منتظر نگاهی به سمت خود است، اما این ناامیدی من از سر بی‌همتی و فرودستی است که با خارها همراه شده‌ام.

برداشت: آه، این چه عذابی است که از شرم و حیا و زیبایی تو، من ناچار می‌شوم در خانه‌ام به دیوار نگاه کنم و روی به تو نیاورم.

برداشت: صائب! چه کنم که مانع عشق و شاعری من شده‌ای؟ این کار بهتر از این است که بی‌کار بنشینم؟