غزل شمارهٔ ۵۹۱۰

برداشت: می‌خواهم جانم را از این خطر نجات دهم و در عین حال خودم را که در طوفان دچار مشکل شده‌ام، به جایی امن برسانم.

برداشت: ای جان، دور نرو؛ زیرا من با اشک‌های شوق خود می‌توانم آب شادی را به دست قاتل برسانم.

برداشت: من مانند موجی هستم که در هر بار آمدن و رفتن، از این دریا می‌توانم بهره‌ای به کسانی که به ساحل و در انتظار هستند برسانم.

برداشت: من بارها به جرس (زنگ) گوش سپردم، ولی ادب و احترام عشق اجازه نداد که صدایم را به محمل (حمل‌کننده) برسانم.

برداشت: ایستادگی من به خاطر راحتی خودم نیست، بلکه چون گیاه سبزی هستم که می‌خواهم به مقصد برسم و به جایی برسانم.

برداشت: اگر من بمیرم، رنگ روی او به گونه‌ای تغییر خواهد کرد که دیگر نمی‌توانم با دستی که ندارم آن را به قاتلش نشان دهم.

برداشت: اگر در سفر پرخطر عشق، بتوانم رد پای خود را به خانه برسانم، این کار ارزشی ندارد.

برداشت: من می‌خواهم از دل و احساساتی که به شدت در من جاریست، به سمت یک زندگی جدید و پر از شگفتی حرکت کنم. این احساسات و شور و نشاط مانند شیره‌ای از درونم جاریست که به من انگیزه می‌دهد تا با شجاعت به آینده نگاه کنم.

برداشت: امروز هیچ‌کس از اهل دل به دنبال دل نیست، پس چرا من باید مثل غنچه خون بریزم و دل خود را به کسی بسپارم؟

برداشت: کجا می‌توانم راهنمایی پیدا کنم که از این مکان پر از اندوه به آرامش و سلامت دل برسم؟