غزل شمارهٔ ۵۹۰۹

برداشت: هر کسی که تو را ببیند، به خاطر حسرت بر من می‌نگرد، چون من زنده‌ام و برای دیگران زندگی می‌کنم.

برداشت: من در بیداری از خوشبختی و موفقیت خبری نیستم، هر چند که در نگاه تو به نظر می‌آید که مثل کسی در خواب عمیق هستم.

برداشت: چشمان من پر از داغ و سوز جنون است و هرگز به گذشته برنمی‌گردد، زیرا وقتی عقل آدمی سبکسر شود، دیگر نمی‌تواند آن را ببیند و از نظرش محو می‌شود.

برداشت: دستی که به خاطر دقت و مهارت، گره موی مرا باز کرد، اکنون در زیر چانه‌ام باقی مانده و از این وضعیت خوشحال نیستم.

برداشت: فریاد بزنید که به خاطر کوتاهی دست، تنها می‌توانم به خاطر اشتباه پاوندی به این سیمبرانم.

برداشت: هرچند که به چشم نیایم و دیده نشوم، اما در واقع من پیوستگی و نظم این جمعیت را به خوبی حفظ می‌کنم.

برداشت: نمی‌توانم از چرخش پرگار غافل باشم؛ چون هر چند در دایره بی‌خبران هستم، اما مانند مرکز آن می‌دانم که در کجا قرار دارم.

برداشت: به خاطر بی‌احترامی و ناخواسته بودن، دلم می‌گیرد و احساس ناراحتی می‌کنم، هرچند که من در حرفهٔ ساخت شیشه مشغول به کار هستم.

برداشت: زندگی من هیچ خوبی‌ای ندارد جز تلخی‌ که از حرف‌های سرنوشت می‌شنوم و این تلخی از دهان و لب‌های پسرانم هم هست.