غزل شمارهٔ ۵۹۰۸

برداشت: تا چه زمانی باید در تاریکی بمانم و نور چراغم به من نرسد؟ چطور می‌توانم انتظار داشته باشم که حال و روزم بهتر شود و غم و اندوهی که در دلم هست، کم رنگ‌تر شود؟

برداشت: هرچند که من مثل ذره‌ای کوچک هستم و از نظر وجودی خیلی ناچیزم، اما از عمق وجودم، احساساتی قوی و تازه دارم که مانند آبی از چشمه خورشید درونم می‌جوشد.

برداشت: سالیان دراز است که با زحمت و تلاش، بر تنم لباس نجابت و زیبایی آسمان را می‌پوشم، اما حالا احساس می‌کنم که نور وجودم کم‌نور شده و به تنگی رسیده است.

برداشت: در گوشه قفس، چقدر دل خود را می‌توانم آزار دهم؟ گل به خاطر یاد من، با شبنم تر شده است.

برداشت: اگر کسی به راز دل من پی ببرد، دیگر نمی‌توانم از درد و زخم‌هایم صحبت کنم. بوی خوش گل و زیبایی‌های زندگی نیز از میان می‌رود.

برداشت: من عاشق نوشیدن و دوستداران همدل را می‌طلبم، هر کجا که بوی گل و عطر خوشی وجود دارد، من هم درد و دل خود را دارم.

برداشت: این شعر به احساس سرزندگی و شادابی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که هنوز هم از سرسبزی و زیبایی باغش لذت می‌برد و گویی فصل خاصی هنوز به پایان نرسیده است. این بیان می‌تواند نشان‌دهندهٔ شوری برای زندگی و زیبایی‌های آن باشد.