غزل شمارهٔ ۵۹۰۷

برداشت: من به خاطر صدای قلب دیوانه‌ام به هیچ دلیلی نیستم، چراکه من خودم را ساقی، شراب، نوازنده و میخانه می‌دانم.

برداشت: خوبی سخنانم تحت تأثیر رفتارم قرار گرفته است و وقتی در خواب غرق می‌شوم، از شیرینی داستان وجود خود لذت می‌برم.

برداشت: از زمانی که بی خانمان شده‌ام، در هر کجا که بروم، احساس می‌کنم در خانه خودم هستم و به نوعی در آنجا معتکف و آرامیده‌ام.

برداشت: با وجود اینکه دو جهان را به من دادند، اما من از ارزش و گوهری که خود دارم، شرمنده‌ام.

برداشت: بدون اندوه تو، بدنم بی‌فایده است؛ مثل طاووسی که بدون بال و پرش نمی‌تواند پرواز کند. من هم بدون تو احساس کمبود می‌کنم.

برداشت: دیوار من به دلیل وحشت از سیلاب ویران شده، در حالی که عزم و اراده قوی من همچنان پابرجا و محکم است.

برداشت: یک گوشه از دلم به خاطر اسلام تغییر نکرد و همچنان در کعبه، مانند ساکن بت‌خانه‌ام هستم.

برداشت: من زاهدی هستم که در روزهای بهاری، به جای لذت بردن از زیبایی‌های گل و زندگی، فقط به انگشت شمار دانه‌های تسبیح خود مشغولم.

برداشت: من به قدری درگیر وابستگی‌ها و علاقه‌ام شده‌ام که نمی‌توانم بدون توجه به آن‌ها از خانه‌ام خارج شوم.