غزل شمارهٔ ۵۹۰۶

برداشت: دست‌هایی که به نوشیدنی نمی‌رسند و نمی‌توانند به دنیای لذت‌ها وارد شوند، همچون بار سنگین یک تابوت بر دوش آدمی هستند.

برداشت: دست کسی که به دیگران کمک نکند، برای من مانند پایه سنگین تابوت است که بر دوشم سنگینی می‌کند.

برداشت: زبان من از دردهایی که تجربه کرده‌ام به تنگ آمده، مانند آتش که بسان شراب می‌جوشد، اما بایستی گفت که در این خامی ز من جوش و خروش جاری نیست.

برداشت: نمی‌توان از لب من مثل جامی که می‌نوشند، سخنی کشید هرچند که از رنگین کلامی باشد که هوش را فریب می‌دهد.

برداشت: نفس صبح با وجود تابش خورشید، چه کار می‌تواند انجام دهد؟ من به اندازه‌ای روشن هستم که نمی‌توانم ساکت بمانم.

برداشت: خنده گل‌ها و صدای تو، همان‌طور که به گوشم رسید، دل شیشه‌ای مرا می‌شکند.

برداشت: من به زیبایی و لذت باده توجهی ندارم، زیرا دردی که دارم باعث می‌شود تمام هوش و حواسم را جمع کنم و بر آن متمرکز شوم.

برداشت: در این دنیا من همان کودک یتیم هستم که به جای شیر، از دایه‌اش بد و بیراه می‌گوید و او را سکوت کرده است.

برداشت: من به خاطر پاکدامنی و درست‌کرداری‌ام، در نظر مردم مانند کعبه عزیز و محترم هستم، زیرا من به خود نمی‌بازم و زرق و برق ظاهری را به خود نمی‌زنم.

برداشت: من کسی هستم که آوازم از دل پرشورم نشأت می‌گیرد و در بهار، هیچ‌گاه از سر و صدا و هیجان دست نمی‌کشم.