غزل شمارهٔ ۵۹۰۵

برداشت: اگر زبان تلخ و بدگویی‌ها باعث سست شدن من شود، اما من به بدگویی‌ها پاسخ نمی‌دهم و سکوت می‌کنم.

برداشت: در دل میخانه، حال مستی اجازه نمی‌دهد که از خمار کناره‌گیری کنم، مگر اینکه زیبایی ساقی به من نرسد و هوش مرا برباید.

برداشت: دل آزاده من هیچ باری را تحمل نمی‌کند، جز نوازش یک دست که برایم سنگین و با ارزش است.

برداشت: چشمان بینا و ناظر، مانند حبابی هستند که در دریا شناورند. اگر از دریا یعنی زندگی و واقعیت چشم بپوشم، همچون حبابی ناپدید خواهم شد.

برداشت: ریحان بهشت شباهتی به خوابهای پریشان من دارد؛ من می‌خواهم به خاطر تو، که خطی زیبا در بناگوشت داری، خود را گوشه‌ای از آن دنیا قرار دهم.

برداشت: علاقه‌مندم و احساساتی عمیق دارم، اما در شرایط سخت و سرد قرار دارم. حتی اگر بهترین و ارزشمندترین چیزها را به من بدهند، نمی‌توانم این احساس را کنار بگذارم.

برداشت: مانند سیل، من به شدت و بی‌وقفه در حرکت هستم و هیچ چیز نمی‌تواند مرا متوقف کند. طغیانی که دارم وابسته به طوفان نیست و خود به خود جاری‌ام.

برداشت: این غزل از حاجی صوفی نشان‌دهنده علاقه‌مندی عمیق به معشوق است، به شکلی که هیچ‌گاه نمی‌توان به او بی‌توجهی کرد یا از او چشم پوشید. احساسات عاطفی و وابستگی به محبوب در این شعر به وضوح حس می‌شود.