غزل شمارهٔ ۵۹۰۳

برداشت: زمان آن رسیده است که با تمام وجدانی که دارم، احساساتی عمیق و سوزان را در دل خود ایجاد کنم و به مانند برقی ناگهانی، خودم را به سمت بلندای بام برسانم.

برداشت: چقدر باید در این دایره مانند یک پرگار بچرخم و همواره در پی آغاز و پایان بگردم؟

برداشت: من هیچ کنترلی بر روی سرنوشت و راهی که در پیش دارم ندارم، همچون قلمی که در دست دیگری است و من فقط به دنبال او می‌روم.

برداشت: اگر روزگار من را در یک ظرف بریزد و تمام تلخی‌های دنیا را به من بچشاند، من با دل آرام و بدون درد، آن را تحمل می‌کنم.

برداشت: از من درباره‌ی دوری این راه نپرسید، زیرا آنقدر دردمند و خسته‌ام که نمی‌توانم پیامی منتقل کنم.

برداشت: وقتی به سختی‌های این راه فکر می‌کنم، دلم پر از غم و اندوه می‌شود. حالا چگونه می‌توانم در این دشت پر از درد و زحمت گام بردارم؟